Onze kater Funs is 10 jaar. Recent heeft hij zijn maatje verloren. Hij lijkt ongelukkig en verdrietig, kortom: Hij is niet meer onze oude Funs. Omdat we beiden fulltime werken is hij veel alleen. We besluiten een poesje te adopteren van de stichting Katimo (kat in moeilijkheden), hoewel een collega van mij “gratis” kittens heeft. ( lees meer op www.katimo.nl ) Zij vangen moederpoezen en kittens op die gedoemd zijn om te zwerven of te sterven. We mogen een poesje van hen adopteren.
Als we haar op gaan halen, blijkt ze samen met haar zus overgebleven te zijn uit een nestje van 4. Ze hebben een virusinfectie opgelopen toen ze langs de weg waren weggegooid om te sterven en de andere twee hebben het niet overleefd. De zusjes zijn erg gehecht aan elkaar en we hebben het hart niet om ze te scheiden. Sieske en Snoebel, noemen we ze. Twee namen die in ons dialect beiden schatje betekenen. Funs heeft het even moeilijk met het stel, maar is toch vrij snel aan ze gewend.
Al snel klinkt ’s avonds zijn wat wij noemen zijn “muizenmiauwtje”. Zo lokt hij de dames naar buiten waar hij tevreden toekijkt hoe ze een al dode prooi overmeesteren. Zij vinden Funs geweldig, maar ja, ze zijn gewoon dol op mannen, in welke verschijning dan ook.
De vaatwasser is stuk en na enige ongemakkelijke weken van afwassen met de hand ( je bent al snel verwent met zo’n apparaat) komt op mijn vrije dag een meneer ter reparatie. Als hij aanbelt vluchten de dames naar de slaapkamer. De man gaat aan het werk en binnen 2 minuten komt Snoebel, de moedigste van de twee, om het hoekje naar hem kijken. Sieske volgt spoedig. De man zit op de grond, dan kan hij gemakkelijker bij het inwendige van de machine. Nadat hij de dames heeft begroet, zitten ze binnen één tel op zijn schoot.
“Zal ik ze op de slaapkamer opsluiten?” biedt ik aan. “Nee hoor, zegt hij vriendelijk”, ze hinderen me niet. Het lijkt me zeer ongemakkelijk werken, maar hem lijkt het écht niet te hinderen. Om het euvel te verhelpen, moet echter de 15 cm hoge plint voor de kastjes weg. Om te voorkomen dat de dames in allerlei hoekjes kruipen waar ze mogelijk klem komen zitten, worden ze alsnog verbannen naar de slaapkamer. Achter de deur klinkt een luid jammerend protest.
Als de reparatie klaar is en de plint weer tegen de kastjes zit, gaat de man met zijn laptop aan de keukentafel zitten om een verslag en de rekening te maken. “Haal ze maar weer vlug”, zegt hij doelend op het luid huilende duo. De meiden zijn dolgelukkig en kronkelen zich om hem heen. Lachend laat hij hen begaan. Ze typen van alles op zijn laptop. Schijnbaar heeft hij tijd genoeg, want hij moet tig keer overnieuw beginnen. Uiteindelijk is hij toch klaar en bereidt zich voor op zijn vertrek. “Kan ik ze kopen?”, vraagt hij, “ik ben helemaal weg van dit stel”. Lachend vertel ik dat deze meiden niet te koop zijn en vertel hem hoe hij wél zo’n leuk setje kan adopteren.
Als hij weg is, kijkt het duo mij verwijtend aan. Ze lijken zich af te vragen hoe ik zo’n spetter kan laten vertrekken. Ze gaan Funs de kater maar even verwennen. Ook ik wordt klink geknuffeld nu er toch geen andere man dan Funs in de buurt is. Gelukkig voor Funs en mij komt mijn man zo thuis van zijn werk. Wordt hij verliefd “opgevreten” en hebben wij weer even rust. Leuk zo’n stel meiden, maar we worden tenslotte ook een dagje ouder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten